Κτηνιατρικά

Η λύσσα

Η λύσσα  είναι ένας ιός που μπορεί να επηρεάσει κάθε θερμόαιμο ζώο κι όποιος έχει δαγκωθεί από ένα ζώο υπάρχει η πιθανότητα να μολυνθεί από τον ιό της λυσσάς. Η λύσσα κυρίως επιτίθεται στο νευρικό σύστημα και προκαλεί εγκεφαλίτιδα. Ο ιός μεταδίδεται στο σάλιο από το δάγκωμα ενός μολυσμένου ζώου. Η περίοδος επώασης από τα κλινικά σημεία είναι εξαιρετικά μεταβλητή, αλλά είναι συνήθως δύο έως οκτώ εβδομάδες. Ο ιός θα αρχίσει να αναμιγνύεται στο σάλιο ένα μικρό χρονικό διάστημα πριν από την ανάπτυξη κλινικών συμπτωμάτων, συνήθως λιγότερο από 10 ημέρες.

Και για τους ανθρώπους και για τα κατοικίδια ζώα, η κύρια πηγή της λύσσας είναι το τσίμπημα ενός λυσσασμένου άγριου ζώου. Τα πιο συνηθισμένα είναι ο ασβός, ρακούν, νυχτερίδα και αλεπού. Σήμερα, ο αριθμός των γατιών που έχουν μολυνθεί με λύσσα έχει ξεπεράσει αυτή των σκύλων. Οι κύριοι λόγοι είναι ότι σήμερα υπάρχουν περισσότερες γάτες από τους σκύλους και οι γάτες τείνουν να μετακινούνται πιο συχνά.

 

Κλινικά Σημάδια

Υπάρχουν τρεις φάσεις στην πορεία της νόσου: πρώιμη , μανία και παραλυτική. Ο θάνατος έρχεται τρεις με επτά μέρες από την αρχή των συμπτωμάτων.

Το πρώιμο στάδιο διαρκεί δυο με τρεις μέρες. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν αλλαγές συμπεριφοράς, πυρετός, αργά αντανακλαστικά ματιών, και ξύσιμο στο σημείο που δαγκωθήκατε.

Το στάδιο μανίας διαρκεί δυο με τέσσερις μέρες. Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, σημάδια αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς περιλαμβάνουν ευερεθιστότητα, ανησυχία, ξεφλούδισμα, επιθετικότητα, εσφαλμένες επιθέσεις σε άψυχα αντικείμενα, και ανεξήγητη περιπλάνηση. Αποπροσανατολισμός και επιληπτικές κρίσεις μπορεί επίσης να αναπτυχθούν.

Το παραλυτικό στάδιο διαρκεί δυο με τέσσερις μέρες, κατά τη διάρκεια αναπτύσσονται σημάδια παράλυσης, συνήθως αρχίζουν στο μέλος που δαγκώθηκε. Παράλυση στο λαιμό και το πρόσωπο προκαλεί μια αλλαγή στο ξεφλούδισμα, με σάλια με τυπικό αφρό στο στόμα, και πτώση γνάθου. Αυτά τα σημεία είναι που ακολουθουν από κατάθλιψη, κώμα και θάνατο από αναπνευστική παράλυση.

Μόλις αναπτυχθούν τα κλινικά σημεία, δεν υπάρχει θεραπεία.

Πρόληψη στα κατοικίδια

Όλοι οι σκύλοι  και οι γάτες πρέπει να εμβολιάζονται κατά της λύσσας σύμφωνα με τους τοπικούς κανόνες και κανονισμούς. Άγρια ζώα που εκτρέφονται ως κατοικίδια ζώα δεν πρέπει ποτέ να εμβολιάζονται, καθώς και επαφή με άγρια ζώα θα πρέπει να αποφεύγεται. Οι συστάσεις για δάγκωμα κατοικίδιου από άγριο ζώο ή από γνωστό λυσσασμένο ζώο είναι οι ακόλουθες :

Εάν το κατοικίδιο ζώο έχει εμβολιαστεί, εκ νέου εμβολιάστε το και κρατήστε το σε καραντίνα για 90 ημέρες. Εάν το κατοικίδιο δεν έχει εμβολιασθεί, υποβάλλετε το σε ευθανασία και στείλτε ιστούς για έλεγχο της λύσσας. Αν ο ιδιοκτήτης είναι απρόθυμος να υποβάλλει σε ευθανασία το κατοικίδιο, θα πρέπει να είναι αυστηρά σε καραντίνα για έξι μήνες με εμβολιασμό ένα μήνα πριν την απελευθέρωση.

Όσο αυστηρό κι αν ακούγεται το παραπάνω, είναι η σωστή διαδικασία για να εξασφαλιστεί ότι κανένας άλλος δεν έχει μολυνθεί από αυτή τη θανατηφόρο ασθένεια.

 

Πρόληψη σε ανθρώπους

Οι άνθρωποι πρέπει να αποφεύγουν επαφή με αγρία ζώα. Ένας ασβός, ρακούν, ή αλεπού που περιπατάει στον δρόμο σε ανοιχτό φως της ημέρας δεν είναι κάτι που παίζεις, προφανώς το ζώο είναι άρρωστο και η λύσσα πρέπει να είναι η πρώτη ασθένεια στη λίστα των πιθανοτήτων.

Εάν ένας άνθρωπος τσιμπηθεί από ένα ζώο που είναι υγιής και σωστά εμβολιασμένο, το ζώο πρέπει να είναι σε καραντίνα για 10 ημέρες. Αν το δάγκωμα είναι από ένα άγριο ζώο, θα πρέπει να γίνει ευθανασία και υποβληθεί σε δοκιμές. Δυστυχώς, το άγριο ζώο συχνά διαφεύγει και δεν μπορεί να ελεγχθεί.

Εάν ξεφύγει, ένας γιατρός θα πρέπει να αποφασίσει αν το θύμα θα πρέπει να υποβληθεί σε μετα-έκθεση προφύλαξης. Εμβόλια λύσσας μετά την έκθεση δίνονται τις ημέρες  0, 3, 7, 14 και 28 μετά το τσίμπημα.

Είναι κρίσιμο για τη διατήρηση κατοικίδιων εμβολιασμένα κατά της νόσου αυτής. Παρακαλώ επικοινωνήστε με τον τοπικό κτηνίατρο σας ή το τμήμα υγείας για το πρωτόκολλο εμβολίου. Ορισμένες περιοχές απαιτούν ετήσιο εμβολιασμό, ενώ άλλες επιτρέπουν τριετή εμβολιασμό. Τα πρόσφατα κρούσματα της λύσσας στο Τέξας και τη Φλόριντα, επισημαίνουν την ανάγκη για πρόληψη. Αυτή είναι μία ασθένεια που μπορούμε και πρέπει να ελέγξουμε.

 

Ο κνησμός του σκύλου

Ως κνησμός (φαγούρα) ορίζεται η μη ευχάριστη αίσθηση στο δέρμα που οδηγεί το σκύλο σε ξύσιμο.Υπάρχουν πάρα πολλές δερματοπάθειες του σκύλου στις οποίες μπορεί να παρατηρηθεί κνησμός είτε πρωτογενώς (να προκαλείται από το βασικό νόσημα) είτε δευτερογενώς (να είναι δηλαδή αποτέλεσμα των επιπλοκών που μπορεί να παρατηρηθούν στο βασικό νόσημα). Για το λόγο αυτό, η διαγνωστική προσέγγιση ενός σκύλου με κνησμό συνήθως δεν είναι εύκολη και απαιτεί σειρά διαγνωστικών εξετάσεων.

Αιτίες

Ο κνησμός αποτελεί σύμπτωμα πολλών δερματοπαθειών κυρίως δε αυτών που είναι παρασιτικής και αλλεργικής αιτιολογίας. Παραδείγματα αυτών είναι η σαρκοπτική ψώρα  και η τροφική αλλεργία.Όμως και άλλες κατηγορίες δερματοπαθειών του σκύλου μπορούν να εμφανίζουν κνησμό διαφόρου εντάσεως όπως οι αυτοάνοσες,  οι πρωτογενείς διαταραχές της κερατινοποίησης,  ορισμένα νεοπλάσματα (επιθηλιοτρόπιο λέμφωμα,  μαστοκύττωμα) κ.λ.π.

Ωστόσο, ένα σημαντικό ποσοστό των ζώων που παρουσιάζουν κνησμό κατά βάση υποφέρουν από μη κνησμώδεις δερματοπάθειες ( π.χ. ορμονικές δερματώσεις). Στα περιστατικά αυτά ο κνησμός οφείλεται σε διάφορα βακτηρίδια ( Staphylococcus intermedius) ή μύκητες (Malassezia pachydermatis, δερματοφυτίαση). Η αντιμετώπιση των επιπλοκών ελέγχει τον κνησμό όχι όμως και την υποκείμενη δερματοπάθεια.

 

Συμπτώματα

Ο σκύλος που παρουσιάζει  κνησμό χρησιμοποιεί κυρίως τα οπίσθια άκρα για να ξύσει τον κορμό, τον αυχένα και την κεφαλή ενώ με τα πρόσθια, το πρόσωπο. Παράλληλα μπορεί  να δαγκώνει ή και να γλείφει τις περιοχές του σώματος ( κυρίως δάκτυλα και πέλματα ),  που του δημιουργούν το αίσθημα του κνησμού. Σε ζώα με λευκό τρίχωμα, στα σημεία που αυτά γλείφουν παρατηρείται αλλαγή του χρώματος που γίνεται καστανό ή ανοικτόχρωμο καφέ , λόγω της παρατεταμένης επίδρασης του σιέλου στο τρίχωμα. Επίσης, ως επιπλοκές χρόνιου κνησμού ήπιας ή μέτριας έντασης παρατηρούνται:

α) δρυφάδες, δηλαδή αυτοτραυματικές αλλοιώσεις διάβρωσης του δέρματος σε σχήμα γραμμής.

β) Λειχνοποίηση (πάχυνση δηλαδή του δέρματος που καθιστά εμφανή την φυσική του διατετραγώνιση)

γ) υπερχρωμία (αλλαγή του χρωματισμού του δέρματος σε μαύρο).

δ) σμηγματόρροια, με αποτέλεσμα τα ζώα να αναδίδουν μια όχι ευχάριστη οσμή.

 

Διάγνωση

Η διάγνωση του κνησμού στο σκύλο δεν παρουσιάζει καμία δυσκολία και γίνεται κατά κύριο λόγο από τον ιδιοκτήτη του. Σημασία όμως έχει η διερεύνηση της αιτιολογίας του που είναι πολύπλοκη και απαιτεί την έγκαιρη προσκόμιση του ζώου στον κτηνίατρο  να δοθεί η κατάλληλη θεραπευτική αγωγή. Εξάλλου υπάρχουν δερματοπάθειες με κνησμό όπως π.χ. η σαρκοπτική ψώρα ή κάποιες μορφές δερματοφυτιάσεων  που μπορούν να μεταδοθούν και στον άνθρωπο από τον άρρωστο σκύλο. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να ζητείται η συμβουλή κτηνιάτρου σε κάθε κνησμώδη δερματοπάθεια χωρίς καθυστέρηση. Για τη διάγνωση του νοσήματος που προκαλεί τον κνησμό απαιτείται να γίνουν εργαστηριακές εξετάσεις όπως ξέσματα δέρματος, καλλιέργειες για μύκητες ή βακτηρίδια ακόμα και βιοψία σε μερικές περιπτώσεις.

 

Θεραπεία

Η θεραπεία είναι συμπτωματική και ειδική. Η συμπτωματική θεραπεία περιλαμβάνει τη χορήγηση αντικνησμωδών φαρμάκων, όπως πρεδνιζολόνης ή πρεδνιζόνης ή αντιϊσταμινικών παράλληλα με τοπική χρήση κατάλληλων σαμπουάν για την μείωση της φλεγμονής και την ενυδάτωση της επιδερμίδας. Όμως, η θεραπεία αυτή μόνο προσωρινή ανακούφιση  από τον κνησμό μπορεί να δώσει ενώ είναι συχνές οι παρενέργειες τόσο από τα φάρμακα όσο και από την επικάλυψη των δευτερογενών επιπλοκών που μπορεί να συνυπάρχουν, με αποτέλεσμα να μην ελέγχεται το βασικό νόσημα ή να υποτροπιάζει συχνά.

Η ειδική θεραπεία αφορά  το νόσημα που προκαλεί τον κνησμό και αυτή θα πρέπει να είναι πάντα ο στόχος μας σε κάθε κνησμώδη δερματοπάθεια.

 

Ενδοπαράσιτα

Σχεδόν όλα τα κουτάβια γεννιούνται με κάποια εντερικά παράσιτα (στρόγγυλους) ή μολύνονται από το μητρικό γάλα κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Κάποια εντερικά παρά­σιτα του σκύλου (ειδικότερα οι στρόγγυλοι) προκαλούν νοσήματα και στους ανθρώπους, ειδικότερα σε άτομα νεαρής ηλικίας, άρα ο αποπαρασιτισμός αποκτά ιδιαίτερη σημασία και κρίνεται απαραίτητος από μικρή ηλικία.

Οι ασκαρίδες (στρόγγυλοι)

Τα περισσότερα κουτάβια γεννιούνται με αυτά τα παράσιτα ή μο­λύνονται από   το μητρικό γάλα. Ο σκύλος μπορεί να μολυνθεί και τρώγοντας ενδιάμεσους ξενιστές (ποντίκια, πουλιά). Τα συμπτώ­ματα της παρασίτωσης είναι διάρροια, έμετος, μειωμένη όρεξη και πρησμένη κοιλιά. Οι στρόγγυλοι μεταδίδονται συχνά και στους ανθρώπους.

Τα αγκυλοστόματα

Τα αγκυλοστόματα αγκιστρώνονται στο τοίχωμα του εντέρου και τρέφονται με υγρά και αίμα. Συνήθως παρατηρείται αιμορραγι­κή διάρροια. Τα κουτάβια μπορεί να παρουσιάσουν αναιμία και σε πολλές περιπτώσεις η παρασίτωση μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο του   κουταβιού.   Οι   προνύμφες   των   παρασίτων   αυτών   μπορεί  να υν το δέρμα του ανθρώπου.

Οι τρίχουροι

Μια από τις πιο συχνές αιτίες διάρροιας στον ενήλικο σκύλο που μπορεί να προσβάλλει και κουτάβια. Τα αυγά των παρασίτων επιβιώ­νουν στο περιβάλλον για περίπου 5 χρόνια.

Το σκουλήκι της καρδιάς (Διροφιλαρίωση)

Οι σκύλοι προσβάλλονται από το παράσιτο αυτό μέσω των κουνου­πιών που μεταδίδουν το παράσιτο. Η διροφιλαρίωση μπορεί να προ­καλέσει καρδιακή ανεπάρκεια σε οποιαδήποτε ηλικία γι’αυτό και είναι ύψιστης σημασίας να εφαρμόζεται προληπτική αγωγή.

 

 

Οι ταινίες

Τα παράσιτα αυτά ζουν στο λεπτό έντερο. Προκαλούν ερεθισμό στην περιοχή του πρωκτού και πολλές φορές μπορεί να δείτε το σκύλο σας να τρίβεται στο πάτωμα. Κάποια από τα παράσιτα αυτής της κατη­γορίας προκαλούν και νόσημα στον άνθρωπο.

 

Ψύλοι

Η προσβολή από ψύλλους είναι ένα από τα πιο
ενοχλητικά προβλήματα για τα ζώα συντροφιάς και τους
ιδιοκτήτες τους. Οι ψύλλοι είναι επίμονα παράσιτα που
αναπαράγονται ταχύτατα και η αντιμετώπιση τους είναι
πολύ δύσκολη. Συχνά το πρόβλημα είναι απλώς τα ενοχλητικά
και ερεθιστικά τσιμπήματα τους. Όμως σε αρκετές περιπτώσεις οι
ψύλλοι προκαλούν σοβαρά δερματικά νοσήματα οτο σκύλο και τη γάτα,ενώ άλλοτε
μεταδίδουν επικίνδυνους οργανισμούς.
Οι ψύλλοι ζουν κοντά ή πάνω στο σκύλο ή τη γάτα και τρέφονται με το αίμα τόυ ‘ξενισχή’ τους. Το μήκος των ενήλικων ψύλλων είναι 1 -3 mm. Το σώμα τους έχει πολύ ιδιαίτερη κατασκευή: είναι πεπλατυσμένο από τα πλάγια, ενώ τα πίσω πόδια είναι πολύ δυνατά και τους επιτρέπουν να πηδούν σε μεγάλο ύψος.
Ο βιολογικός κύκλος των ψύλλων περιλαμβάνει αρκετά στάδια και συνολικά μπορεί να διαρκέσει έως και 2 έτη. Τα αυγά και οι νύμφες μπορούν να παραμείνουν αδρανή στο περιβάλλον των ζώων για πολλούς μήνες και επαναδραστηριοποιούνται μόνον εφόσον υπάρξουν κατάλληλα ερεθίσματα, όπως οι δονήσεις του εδάφους από την κίνηση ενός ζώου που βρίσκεται κοντά τους.
Είναι πολύ πιο εύκολο να προλάβετε μια απότομη προσβολή από ψύλλους, γι’ αυτό ρωτήστε τον κτηνίατρο σας για το πώς μπορείτε να διακόψετε τον κύκλο της ζωής των ψύλλων με κατάλληλα εξωπαρασιτοκτόνα  που εφαρμόζονται στον τράχηλο του ζώου σας και το προστατεύουν από τους ψύλλους έως και για 6 εβδομάδες.

Βιολογικός Κύκλος των Ψύλλων

Αυγά

 

Μετά από ένα πλήρες γεύμα αίματος οι θηλυκοί ψύλλοι εναποθέτουν τα αυγά τους πάνω στον ξενιστή τους (σκύλο ή γάτα). Μπορούν να γεννήσουν μέχρι 50 αυγά ανά ημέρα! Κατά μέσο όρο ένας θηλυκός ψύλλος ζει μέχρι 14 ημέρες, δηλαδή στη διάρκεια της ζωής του μπορεί να γεννήσει περίπου 700 λευκά, ωοειδή και λεία αυγά, που συχνά πέφτουν από το τρίχωμα του ζώου στο δάπεδο του χώρου όπου ζει.

Προνύμφες

 

Μετά από 1 -2 ημέρες (σε χαμηλότερες θερμοκρασίες μπορεί και περισσότερο) από τα αυγά εκκολάπτονται οι προνύμφες. Είναι τυφλές και αποφεύγουν το φως του ήλιου, παραμένοντας σε σκοτεινά μέρη, όπως το στρώμα του ζώου, χαραμάδες ή βαθιά μέσα στο πέλος των χαλιών -ιδίως στις άκρες δίπλα στους τοίχους. Τρέφονται με νεκρά έντομα, περιττώματα ψύλλων και άλλα οργανικά υλικά, ακόμη και με αυγά ταινιών. Μετά από 2-3 εβδομάδες φτιάχνουν κουκούλι και μεταμορφώνονται σε νύμφες.

Νύμφες

 

Η μεταμόρφωση οε ενήλικο ψύλλο γίνεται εντός του σώματος της νύμφης. Ανάλογα με τις συνθήκες, οι νύμφες μπορούν να ζήσουν μέχρι και 2 έτη. Η επιφάνεια τους είναι κάπως κολλώδης και συχνά καλύπτεται από ακαθαρσίες και σκόνη. Όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, ο ενήλικος ψύλλος περιμένει μέσα στη νύμφη μέχρι να εμφανιστεί ο κατάλληλος ξενιστής. Προσελκύεται από δονήσεις του εδάφους και από την παρουσία διοξειδίου του άνθρακα (σήματα ότι κοντά υπάρχει κάποιο ζώο), βγαίνει από το κουκούλι του και πηδά στο ανυποψίαστο ζώο.

Ενήλικοι Ψύλλοι

 

Ο ενήλικος ψύλλος ζει έως 2 εβδομάδες και κύριο μέλημα του είναι η
αναζήτηση αίματος. Από τη στιγμή που αναδύεται από τη νύμφη έχει
περιθώριο περίπου μία εβδομάδα για να
βρει και να απομυζήσει αίμα. Σε ιδανικές
συνθήκες ο συνολικός κύκλος της ζωής
του ψύλλου διαρκεί 2 εβδομάδες, αλλά
μπορεί να παραταθεί ανάλογα με τις
συνθήκες του περιβάλλοντος. Σε ένα
δεδομένο χώρο ο πληθυσμός των ψύλλων
αποτελείται από αυγά (50%), προνύμφες
(35%), νύμφες (10%) και μόνον κατά 5%
από ενήλικους ψύλλους. Έτσι, για να είναι
αποτελεσματικό ένα πρόγραμμα
προληπτικής αντιμετώπισης των
ψύλλων, είναι σημαντικό να μπορούμε
θανατώνουμε τους ενήλικους ψύλλους
και να διακόπτουμε την παραγωγή
αυγών.

 

ΤΑ ΤΣΙΜΠΟΥΡΙΑ

Γα τσιμπούρια αποτελούν απειλή τόσο για τους σκύλους, όσο και για τους ανθρώπους και άλλα είδη ζώων. Είναι αιματοφάγα εξωπαράσιτα, δηλαδή απομυζούν αίμα από τους ξενιστές τους. Επίσης μεταφέρουν και μεταδίδουν παθογόνους μικροοργανισμούς σε ζώα και ανθρώπους προκαλώντας σοβαρές ασθένειες. Μαζί με τα κουνούπια και τις σκνίπες, τα τσιμπούρια είναι τα πιο σημαντικά είδη που μεταδίδουν ασθένειες στα ζώα.

Γα τσιμπούρια είναι αρθρόποδα με οκτώ πόδια. Ζουν συνήθως σε δασώδεις ή θαμνώδεις περιοχές με πυκνή χαμηλή βλάστηση, όπου μπορούν να αναπτυχθούν με ασφάλεια τα διάφορα στάδια ζωής τους.

Γο τσιμπούρι διατρυπά το δέρμα του ζώου, σταθεροποιεί τα στοματικά του μόρια και παραμένει προσκολλημένο στο ίδιο σημείο για πολλές ώρες ή και ημέρες απομυζώντας αίμα κατά διαστήματα. Κατόπιν απελευθερώνει τα στοματικά του μόρια και πέφτει στο έδαφος. Το τσίμπημα ενός τσιμπουριού συνήθως δεν προκαλεί πόνο και γίνεται αντιληπτό μόνον όταν ο ιδιοκτήτης δει ή νοιώσει με την αφή το τσιμπούρι στο δέρμα του ζώου.

Γα τσιμπούρια και οι βλαβερές τους συνέπειες μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά με εξωπαρασιτοκτόνα χροτ-οη. Ρωτήστε τον κτηνίατρο σας για το πώς μπορείτε να προστατέψετε ων σκύλο σας από αυτά.

Βιολογικός Κύκλος των Τσιμπουριών

Τα τσιμπούρια είναι αρθρόποδα. Για να εξελιχθούν από το ένα στάδιο της ζωής τους στο επόμενο, χρειάζονται να απομυζήσουν αίμα. Καθώς τα διάφορα εξελικτικά στάδια των τσιμπουριών μετακινούνται από τον ένα ξενιστή οτον άλλο (π.χ. σε γάτες και σκύλους ή και ανθρώπους) για να απομυζήσουν αίμα, ο κίνδυνος να μεταδώσουν διάφορες ασθένειες σε αυτούς τους ξενιστές είναι αρκετά υψηλός.

 

Αυγά

Αφού απομυζήσει αρκετό αίμα, ένα θηλυκό τσιμπούρι ζευγαρώνει με ένα αρσενικό και κατόπιν γεννάει μεγάλους αριθμούς αυγών (περίπου 3.000) στη χαμηλή βλάστηση, σε μέρη σκοτεινά και με αρκετή υγρασία. Μετά τη γέννηση των αυγών, το θηλυκό πεθαίνει.

Προνύμφες

Από τα αυγά εκκολάπτονται οι προνύμφες, που φθάνουν στο αποκορύφωμα της δραστηριότητας τους τον Αύγουστο. Οι προνύμφες έχουν 6 πόδια (3 ζεύγη), πράγμα που τις διαφοροποιεί από τα ενήλικα και τις νύμφες που έχουν 8 πόδια (4 ζεύγη). Η προνύμφη έρπει πάνω στο μίσχο της χλόης και περιμένει να περάσει ξυστά κάποιο μικρόσωμο θηλαστικό (συνήθως ποντίκι), προσκολλάται σε αυτό και μετά αρχίζει να απομυζεί αίμα για αρκετές ημέρες. Κατόπιν πέφτει στο έδαφος.

Νύμφες

Οι προνύμφες εκδύονται και μεταμορφώνονται σε νύμφες (με 8 πόδια). Η έκδυση αυτή διαρκεί περίπου ένα έτος. Κατόπιν οι νύμφες βρίσκουν ένα νέο ξενιστή, συνήθως κάποιο μεγαλύτερο θηλαστικό όπως τα κουνέλια. Τρέφονται με αίμα του ξενιστή τους και, αφού απομυζήσουν αρκετό, πέφτουν στο έδαφος.

Ενήλικα Τσιμπούρια

Στο έδαφος η νύμφη εκδύεται και μεταμορφώνεται σε ενήλικο τσιμπούρι. Αυτό αναρριχάται στην κορυφή ψηλότερων φυτών και περιμένει να περάσει ξυστά κάποιο θηλαστικό, ώστε να προσκολληθεί σε αυτό. Κατόπιν αναζητάει κάποιο κατάλληλο σημείο, διατρυπά το δέρμα του ζώου και μένει προσκολλημένο με τα στοματικά του μόρια.Ένα θηλυκό τσιμπούρι που δεν έχει απομυζήσει αίμα είναι μικρότερο από το κεφάλι ενός σπίρτου. Αφού προσκολληθεί στο δέρμα του ζώου, απομυζεί αίμα για περίπου 2 εβδομάδες, αυξάνοντας το μέγεθος του μέχρι και 100 φορές! Ενόσω απομυζεί αίμα, ζευγαρώνει με κάποιο αρσενικό. Μετά την απομύζηση αποσύρει τα στοματικά του μόρια από το δέρμα, πέφτει στο έδαφος και αναζητάει κατάλληλο μέρος για να γεννήσει αυγά.

 

Λεισμανίωση

1.Τι είναι η λεϊσμανίωση του σκύλου;
Η λεϊσμανίωση είναι ένα σοβαρό νόσημα του σκύλου, το οποίο συχνά αποβαίνει μοιραίο για τη ζωή του. Το αίτιο είναι ένα μικροσκοπικό πρωτοζωικό παράσιτο, που ονομάζεται Leishmania infantum. Το παράσιτο αυτό μεταδίδεται από σκύλο σε σκύλο με το τσίμπημα μικρών εντόμων, που ονομάζονται φλεβοτόμοι (ένα είδος σκνίπας). Έως σήμερα δεν υπάρχει αποτελεσματικό εμβόλιο για την προστασία των σκύλων.

dog

2. Ποια είναι τα πιο συχνά συμπτώματα;
Το πρώτο πιο συχνό σύμπτωμα είναι η απώλεια τριχώματος, ειδικά γύρω από τα μάτια και τη μουσούδα του ζώου. Καθώς η ασθένεια προχωρεί, ο σκύλος χάνει βάρος, μολονότι η όρεξη του παραμένει καλή. Συχνά παρουσιάζονται έλκη στο δέρμα και ειδικά στο κεφάλι και στα πόδια. Στα τελευταία στάδια της ασθένειας, τα νύχια του ζώου συχνά μεγαλώνουν υπερβολικά και γυρίζουν προς τα μέσα.
3. Μπορεί να θεραπευτεί ο σκύλος μου;
Συνήθως ναι, αν και η θεραπεία δεν μπορεί να  αποτρέψει την επανεμφάνιση της νόσου (υποτροπή).
Τα φάρμακα που χορηγούνται περιέχουν ενώσεις  του αντιμονίου και κυκλοφορούν με διάφορα
εμπορικά ονόματα. Χορηγούνται με ένεση και η  αγωγή ίσως διαρκέσει πολλές εβδομάδες. Πολλοί
κτηνίατροι συνταγογραφούν επίσης σκευάσματα με βάση την αλλοπουρινόλη, η οποία χορηγείται από
το στόμα. Επίσης, υπάρχει και νέο φάρμακο που χορηγείται απο το στόμα (σε υγρή μορφή) για 28 ημέρες.
4. Ποιος είναι ο βιολογικός κύκλος του παρασίτου;
Στο σκύλο, το παράσιτο ζει μέσα σε ειδικά λευκοκύτταρα (μακροφάγα) του αίματος, του δέρματος και των εσωτερικών οργάνων. Είναι ένα μικρό στρογγυλό σωματίδιο που πολλαπλασιάζεται διαιρούμενο κάθε φορά σε δύο. Όταν η σκνίπα τσιμπήσει ένα μολυσμένο σκύλο, παίρνει τα παράσιτα από το δέρμα του. Μέσα στο στομάχι της σκνίπας, τα μολυσμένα αυτά κύτταρα διαρρηγνύονται (σπάνε) και τα παράσιτα, ελευθε­ρώνονται. Στη συνέχεια μεταλλάσσονται σε μακριές λεπτές μορφές, οι οποίες κολυμπούν μέσα στο αίμα και προσκολλώνται στο εντερικό τοίχωμα.Αναπαράγονται διαιρούμενα κάθε φορά σε δύο και σε μερικές ημέρες το στομάχι της σκνίπας είναι γεμάτο από παράσιτα. Αφού η θηλυκή σκνίπα γεννήσει κι  εναποθέσει τα αβγά της, ψάχνει ξανά για να μυζήσει αίμα. Όταν τσιμπήσει για δεύτερη φορά, τα παράσιτα εναποτίθενται στο δέρμα του σκύλου. Μια μικροσκοπική αλλοίωση του δέρματος (έλκος ή πληγή) πιθανόν να εμφανίζεται στη θέση του τσιμπήματος, συνήθως στη μουσούδα ή στο αυτί. Από εκεί, το παράσιτο εισβάλλει στα μακροφάγα και μετατρέπεται ξανά στην αρχική στρογγυλή μορφή του. Στη συνέχεια, τα παράσιτα διασπείρονται και προσβάλλουν τα εσωτερικά όργανα του ζώου.
5. Πού απαντάται η λεϊσμανίωση του σκύλου;
Απαντάται σε όλες τις χώρες της Μεσογείου (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Τουρκία, Ισραήλ, Αίγυπτος, Μαρόκο κ.ά), καθώς και σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής.
6. Τι πρέπει να κάνω εάν νομίζω ότι ο σκύλος μου έχει το νόσημα;
Πηγαίνετε αμέσως το σκύλο στον κτηνίατρο ο οποίος θα διενεργήσει τις απαραίτητες εξετάσεις
7. Πόσο διαρκεί ο χρόνος επώασης της ασθένειας;
Ο χρόνος επώασης μπορεί να είναι μικρός (τρεις μήνες) ή και μεγάλος (ως και δεκαοκτώ μήνες). Σε σπάνιες περιπτώσεις η ασθένεια μπορεί να υποβόσκει για αρκετά χρόνια. Μερικοί σκύλοι είναι ανθεκτικοί και -μολονότι έχουν τσιμπηθεί από μολυσμένες σκνίπες- δεν εκδηλώνουν καθόλου συμπτώματα, εφόσον διατρέφονται σωστά και δεν καταπονούνται υπερβολικά. Η αντίσταση στην ασθένεια πιθανώς να καθορίζεται γενετικά.
8. Υπάρχει κίνδυνος για την υγεία του ανθρώπου, αν τον τσιμπήσει μολυσμένη  σκνίπα;
Ναι, έχουν αναφερθεί περιπτώσεις της ασθένειας σε ανθρώπους των χωρών της Μεσογείου. Στην πραγματικότητα όμως ο κίνδυνος είναι πολύ μικρός και η ασθένεια είναι θεραπεύσιμη. Ασθενείς με ανοσοκατασταλτικό νόσημα είναι ευπαθείς στην ασθένεια και η θεραπεία τους είναι εξαιρετικά δύσκολη.
9. Πώς ζεί η σκνίπα ;
Οι σκνίπες είναι μικρά τριχωτά δίπτερα έντομα (2,5-3 χιλιοστά σε μήκος), τα οποία -σε αντίθεση με τα κουνούπια- δεν κάνουν θόρυβο (δεν “σφυρίζουν”). Το χρώμα τους ποικίλλει από ανοικτό κίτρινο ως σκούρο καφέ.Άτομα που είναι ευαίσθητα στα τσιμπήματα έχουν  μια ισχυρή κνησμώδη αντίδραση (έντονη φαγούρα).
Οι σκνίπες που μεταδίδουν τη λεϊσμανίωση του  σκύλου δε ζούν στις παραλίες, αλλά είναι άφθονες
σε αγροτικές περιοχές, καθώς και στους κήπους ή στα πάρκα των πόλεων. Τρέφονται
με σάκχαρα από χυμούς δέντρων  ή μελιττώματα φυτών.Τα θηλυκά  τρέφονται επίσης με αίμα, ενώ  τα αρσενικά όχι.Οι σκνίπες δεν συναντώνται κατά τη διάρκεια της ημέρας, κατά την οποία ξεκουράζονται σε ρωγμές και χαραμάδες. Ο κύκλος δραστηριότητας των σκνιπών ξεκινά αμέσως μετά από το ηλιοβασίλεμα και συνεχίζεται μέχρι την αυγή. Στις σκνίπες της Μεσογείου αρέσουν οι ζεστές νύχτες (όχι λιγότερο από 16°0). Επειδή είναι μικρές σε μέγεθος, δεν μπορούν να πετάξουν αντίθετα στους δυνατούς ανέμους. Οι σκνίπες μπορούν να ταξιδέψουν σε αρκετά μεγάλες αποστάσεις, ως 2 χιλιόμετρα. Τσιμπούν κυρίως σε εξωτερικούς χώρους, αν και συχνά μπορεί να τις συναντήσουμε και στο εσωτερικό των σπιτιών. Βρίσκουν το γεύμα αίματος που τους χρειάζεται, καθώς οσφραίνονται τη μυρωδιά του ζώου, πετούν προς αυτό, το εντοπίζουν και το τσιμπούν.
10.  Ποιος είναι ο βιολογικός κύκλος της σκνίπας;
Περίπου μια εβδομάδα μετά από ένα γεύμα αίματος, τα θηλυκά γεννούν κι εναποθέτουν 100 περίπου αβγά, σε μέρη που είναι πλούσια σε οργανικά υλικά (κόπρανα, σκουπίδια κλπ). Οι προνύμφες εκκολάπτονται από τα αβγά, μια εβδομάδα περίπου μετά από τη γέννηση τους. Υπάρχουν τέσσερα προνυμφικά στάδια πριν σχηματιστεί η νύμφη ή χρυσαλλίδα. Δέκα ημέρες μετά εμφανίζονται τα ενήλικα. Ολόκληρος ο κύκλος από το αβγό ως το ενήλικο διαρκεί περίπου 2 μήνες.Στην περιοχή της Μεσογείου, η περίοδος δράσης των σκνιπών ξεκινά τον Απρίλιο και τελειώνει τον Οκτώβριο ή εάν το φθινόπωρο είναι ζεστό το Νοέμβριο. Οι σκνίπες ξεχειμωνιάζουν σαν προνύμφες τετάρτου σταδίου.

 

Συστήνεται  προληπτικά τέστ λεισμανίωσης την περίοδο από τους μήνες Δεκέμβριο – Απρίλιο.

ΕΜΒΟΛΙΑ ΣΚΥΛΟΥ

ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΟ ΣΩΣΤΑ  ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΕΝΟ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ : ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ

Το άλφα και το ωμέγα της υγείας του ζώου σας, αλλά και της δικής σας υγείας από την στιγμή που συμβιώνεται με ένα σκύλο, είναι ο σωστός και πλήρης εμβολιασμός του . Αυτό ισχύει είτε το ζώο μένει μέσα στο σπίτι, είτε έξω στην αυλή.

Ο εμβολιασμός αρχίζει στην ηλικία των δύο μηνών. Βεβαίως, μπορούμε να κάνουμε τον προεμβολιασμό των κουταβιών από την ηλικία των 45 ημερών. Ο κανονικός όμως εμβολιασμός αρχίζει από τις 60 ημέρες και μετά. Ένα ζώο πριν να εμβολιαστεί, πρέπει να εξετασθεί από τον κτηνίατρο. Η εξέταση είναι εξαιρετικά σημαντική, διότι απαγορεύεται ο εμβολιασμός αν το ζώο δεν είναι απολύτως υγιές. Σε περίπτωση που, κατά την γνώμη του κτηνίατρου, το ζώο παρουσιάζει το παραμικρή υποψία ασθένειας ο εμβολιασμός αναβάλλεται. Ο εμβολιασμός γίνεται αυστηρά μόνο σε υγιή ζώα.

Τα εμβόλια είναι συγκεκριμένα, γίνονται με καθορισμένη σειρά και σε καθορισμένο χρόνο. Το εμβολιακό πρόγραμμα είναι ευθύνη του κτηνίατρου και από αυτόν εξαρτάται το αποτέλεσμα του εμβολιασμού. Πάντα επιθυμούμε το υψηλότερο επίπεδο ανοσίας.

Τα εμβόλια είναι :

  1. Εμβόλιο ιογενούς γαστρεντερίτιδας. Η ιογενής (λοιμώδης) γαστρεντερίτιδα, κοινώς τύφος, είναι ο πρώτος και ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη ζωή των νεογέννητων κουταβιών. Ανορεξία, κατήφεια, απομόνωση, έμετος και διάρροια με συχνότητα και ένταση αυξανόμενη, είναι τα βασικά συμπτώματα της ασθένειας. Αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα και δυναμικά το ζώο συνήθως καταλήγει.
  2. Εμβόλιο μόρβας (νόσος carre). Η μόρβα παρουσιάζεται με τα ίδια περίπου συμπτώματα, όπως και η ιογενής γαστρεντερίτιδα, αλλά εδώ έχουμε συχνά και παρουσία νευρικών συμπτωμάτων. Τα νευρικά συμπτώματα είναι πολύ κακός οιωνός για την εξέλιξη της νόσου και το μέλλον του ζώου.
  3. Εμβόλιο λοιμώδους ηπατίτιδας. Το εμβόλιο αυτό γίνεται ταυτόχρονα με το εμβόλιο της μόρβας. Σοβαρή ασθένεια που μεταδίδεται από σκύλο σε σκύλο. Δεν είναι συχνή και το σπουδαιότερο δεν έχει καμία σχέση με την αντίστοιχη ηπατίτιδα του ανθρώπου.
  4. Εμβόλιο λεπτοσπείρωσης. Σοβαρή ασθένεια με επιπτώσεις και στην υγεία του ανθρώπου. Εμφανίζεται σε περιοχές αμφιβόλου καθαριότητας, σε λιμάνια, μεγάλες αποθήκες και γενικά όπου υπάρχει αυξημένος πληθυσμός ποντικών. Σε τέτοιες ύποπτες περιοχές, είναι σωστό ο εμβολιασμός των σκύλων να γίνεται κάθε εξάμηνο.
  5. Εμβόλιο πνευμονίας. Η ασθένεια παρουσιάζει συμπτώματα αναπνευστικού με πρωταρχικό τον βήχα Εμφανίζεται συνήθως σε ζώα που συχνωτίζονται ( κυνοκομεία, εκτροφεία, νοσοκομεία). Είναι γνωστή ως kennel caugh και οφείλεται σε bortotella bronchiseptica. Το εμβόλιο της πνευμονίας περιέχει και το εμβόλιο της γρίπης.
  6. Εμβόλιο γρίπης. Γίνεται ταυτόχρονα με την ιογενή γαστρεντερίτιδα, μόρβα, ηπατίτιδα και λεπτοσπείρωση. Η ασθένεια δεν είναι σοβαρή και δεν επιφέρει κίνδυνο για την υγεία και τη ζωή του ζώου. Οφείλεται σε paraifluenza type 2 με καθαρά συμπτώματα αναπνευστικού και περιέχεται και στο εμβόλιο της πνευμονίας.
  7. Εμβόλιο λύσσας. Είναι το μόνο υποχρεωτικό εμβόλιο σύμφωνα με το νόμο. Η Ελλάδα είναι απαλλαγμένη από τη λύσσα εδώ και αρκετές δεκάδες χρόνια. Οι περισσότεροι κυνηγοί, επειδή πιστεύουν ότι το εμβόλιο της λύσσας επηρεάζει την οσφρητική ικανότητα του κυνηγόσκυλου, αποφεύγουν το εμβόλιο της λύσσας. Αυτό έχει τη βάση του από την εποχή που ο αντιλλυσικός εμβολιασμός γινόταν με ζωντανό ιό λύσσας. Σήμερα αυτό δεν υφίσταται, όμως η προκατάληψη εξακολουθεί να υπάρχει.

Τα εμβόλια γίνονται κάθε χρόνο ανελλιπώς. Ο εμβολιασμός πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύεται και από έναν καλόν αποπαρασιτισμό. Ο αποπαρασιτισμός γίνεται με σιρόπι, χάπια ή ενέσεις. Ο αρχικός αποπαρασιτισμός του ζώου είναι σημαντικός διότι έχει άμεση σχέση με τη δόμηση ένος υγιούς οργανισμού. Μετά τον εμβολιασμό τα ζώα απαιτούν ιδιαίτερη φροντίδα στη διατροφή, καθώς και αποφυγή κούρασης, άσκησης, μπάνιου τουλάχιστον για τις πέντε πρώτες ημέρες.

Να θυμάστε πάντα ότι ένα σωστά εμβολιασμένο και αποπαρασιτωμένο ζώο είναι απολύτως ασφαλές για όλους.

 

ΔΙΡΟΦΙΛΑΡΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ

Μιχάλης Ι. Μάντακας

Κτηνίατρος

Η Διροφιλαρίωση του σκύλου αποτελεί τον νέο (σχετικά) εφιάλτη των ιδιοκτητών σκύλων στη χώρα μας.

Οφείλεται στο παράσιτο Dirofilaria immitis, που βρίσκεται στο αίμα  του  4% περίπου των σκύλων.

Η ασθένεια είναι γνωστή από πολύ παλιά στην Αμερική, την Ιαπωνία και την Αυστραλία σαν Heartworm disease. Στη χώρα μας πρωτοπαρουσιάστηκε πριν λίγα χρόνια στην περιοχή της βόρειας Ελλάδος, αλλά τελευταία βρίσκονται περιστατικά και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Ευτυχώς η Διροφιλαρίωση, εφόσον διαγνωσθεί εγκαίρως, θεραπεύεται συνήθως με την κατάλληλη αγωγή, και στις περισσότερε περιπτώσεις δεν αφήνει μόνιμες αλλοιώσεις στα ζώα που έχουν θεραπευτεί.

Διροφιλάριες έχουν βρεθεί και σε άλλα ζώα, αλλά θεωρείται ότι ο σκύλος είναι ο πλέον ευαίσθητος στη μόλυνση.

Η μεταδοτικότητα της νόσου εξαρτάται από την παρουσία κουνουπιών, που έχουν τη δυνατότητα να μεσολαβούν σαν ενδιάμεσοι ξενιστές

ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΙΡΟΦΙΛΑΡΙΩΣΗΣ

Διροφιλάριες έχουν βρεθεί εκτός Ελλάδος σε διάφορα είδη ζώων, μεταξύ των οποίων γάτες, άλογα, μεγάλα θηλαστικά, και σε ανθρώπους. Ωστόσο, όπως φαίνεται ο σκύλος είναι το μόνο ζώο που παρουσιάζει έντονα συμπτώματα από τη νόσο. Η μετάδοση γίνεται μέσω κουνουπιών, και η μόλυνση του σκύλου γίνεται από το δέρμα κατά την απομύζηση του αίματος. Δεδομένου ότι το παράσιτο πρέπει υποχρεωτικά να ολοκληρώσει την ανάπτυξή του μέσα στον οργανισμό του κουνουπιού, η νόσος δεν μεταδίδεται με την άμεση επαφή μεταξύ υγιούς και ασθενούς ζώου, ούτε με την χρήση κοινών σκευών. Επίσης δεν επηρεάζεται από την ράτσα, το φύλο ή το μήκος του τριχώματος του ζώου. Τα ζώα που ζουν έξω από το σπίτι και ιδιαίτερα σε χώρους με βλάστηση και αυξημένη υγρασία, παρουσιάζουν μεγαλύτερη πιθανότητα προσβολής. Ιδιαίτερα επικίνδυνες είναι οι ώρες που μεσολαβούν από τη δύση μέχρι την ανατολή του ηλίου.

ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΟΥ

Τα ενήλικα παράσιτα βρίσκονται στις πνευμονικές αρτηρίες και τον δεξιό κόλπο και δεξιά κοιλία της καρδιάς του πάσχοντος ζώου.

Η θηλυκιά Διροφιλάρια γεννά μικροφιλάριες που παρασύρονται από το αίμα και κυκλοφορούν σε όλο τον οργανισμό.  Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι οι μικροφιλάριες έχουν την ικανότητα να περνούν τον φραγμό του πλακούντα και να μπαίνουν στην κυκλοφορία του αίματος των εμβρύων της εγκυμονούσας σκύλας. Οι μικροφιλάριες μπορούν να κυκλοφορούν στο αίμα του προσβεβλημένου ζώου μέχρι και δύο χρόνια, χωρίς όμως να προκαλούν συμπτώματα, μέχρι να καταποθούν από κάποιο κουνούπι που θα χρησιμεύσει σαν ενδιάμεσος ξενιστής για την ολοκλήρωση της ανάπτυξής τους. Μετά την λήψη των μικροφιλαριών από το κουνούπι, συνεχίζουν την ανάπτυξή τους και φτάνουν μετά από δύο διαδοχικά στάδια στην μολύνουσα για τον σκύλο μορφή. Ο χρόνος που πρέπει να μεσολαβήσει για την ολοκλήρωση της ανάπτυξης του παρασίτου μέσα στον οργανισμό του κουνουπιού, εξαρτάται από τη θερμοκρασία, και μπορεί να είναι από δέκα ημέρες σε θερμοκρασία περίπου 28 C, μέχρι 48 μέρες σε θερμοκρασία περίπου 18 C.  Τα παράσιτα που έχουν φθάσει στην μολύνουσα μορφή, μεταφέρονται στην προβοσκίδα του κουνουπιού, και από εκεί στο δέρμα του σκύλου κατά τη διάρκεια του τσιμπήματος.  ( Εικόνα 1.) Από το δέρμα, μέσω του σημείου που έγινε το τσίμπημα, μεταφέρονται στον υποδόριο ιστό όπου εγκαθίστανται για τις επόμενες 67 έως 80 ημέρες. Στο διάστημα αυτό το παράσιτο αναπτύσσεται και φτάνει σε μήκος τα τέσσερα εκατοστά. Το στάδιο αυτό τελειώνει με την είσοδο του παρασίτου στην κυκλοφορία του αίματος και την μεταφορά του στις πνευμονικές αρτηρίες. Εκεί ολοκληρώνεται ταχύτατα η ανάπτυξη και τα παράσιτα σε ελάχιστο χρόνο φτάνουν στις τελικές τους διαστάσεις που είναι  28 εκατοστά για το θηλυκό και 16 εκατοστά για το αρσενικό παράσιτο.

Τα θηλυκά παράσιτα είναι γενετικά ώριμα στην ηλικία των 100 ημερών και παράγουν νέες μικροφιλάριες στην ηλικία των έξι περίπου μηνών.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Η προσβολή από Διροφιλάρια προκαλεί δυσλειτουργία στην κυκλοφορία του αίματος της καρδιάς, των πνευμόνων κι των νεφρών.

Τα βασικά συμπτώματα που είναι βήχας, εύκολη κόπωση, δύσπνοια, οιδήματα και παρουσιάζονται 120 – 270 ημέρες μετά την μόλυνση του σκύλου.

Κατά την εξέταση από τον κτηνίατρο διαπιστώνεται και διάταση του δεξιού κόλπου και της δεξιάς κοιλίας της καρδιάς, διόγκωση του ήπατος, ασκίτης κ.λ.π

Η διάγνωση στηρίζεται στα κλινικά συμπτώματα, αλλά κυρίως σε ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ-ΠΡΟΛΗΨΗ

Η θεραπεία της Διροφιλαρίωσης είναι αρκετά πολύπλοκη και με αρκετούς κινδύνους για το πάσχον ζώο. Γίνεται από τον κτηνίατρο με χορήγηση ειδικών ενέσιμων φαρμάκων και με παράλληλη χορήγηση από το στόμα.

Σημαντική είναι η πρόληψη της νόσουμε την χορήγηση κάθε μήνα ειδικών αντιπαρασιτικών σκευασμάτων.

Απαραίτητη θεωρείται η χρήση αντικουνουπικών σκευασμάτων και ο προληπτικός έλεγχος όλων των σκύλων κάθε έξι μήνες, ώστε να υπάρχει έγκαιρη διάγνωση της νόσου.

 

 

Comments are closed.